Όλα ξεκίνησαν το 2024, όταν ο Δήμαρχος Αλίμου, Ανδρέας Κονδύλης, συνάντησε τον σκηνοθέτη Tommy Sklavos με ένα κοινό, φιλόδοξο όραμα: τη δημιουργία μιας κινηματογραφικής ταινίας μυθοπλασίας, γυρισμένης εξολοκλήρου στον Άλιμο και με αποκλειστικά Αλιμιώτες συντελεστές.
Το μεγάλο «αγκάθι» ήταν το οικονομικό, καθώς αντί για το σύνηθες budget των 500.000 € έως 1.000.000 €, ο Δήμος μπορούσε να διαθέσει μόλις 50.000 € μαζί με τις χορηγίες. Κόντρα, όμως, στους αριθμούς, το πείσμα και το αστείρευτο ταλέντο των ερασιτεχνών ηθοποιών έκαναν το αδύνατο δυνατό.
Το αποτέλεσμα; «Η Μεγάλη Σφαγή των Β’ ΚΑΠΗ Αλίμου» όχι μόνο γεννήθηκε, αλλά εξελίχθηκε σε ένα πρωτοφανές καλλιτεχνικό «θαύμα» που προβάλλεται ήδη στους κινηματογράφους όλης της Ελλάδας, αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές από τους πιο έγκριτους Έλληνες κριτικούς.
Οι ειδικοί του κινηματογραφικού χώρου υποκλίθηκαν στην αυθεντικότητα και το ανατρεπτικό χιούμορ της ταινίας. Ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος (Lifo.gr) τη χαρακτήρισε ως «την πιο αστεία ελληνική ταινία που έχουμε δει εδώ και χρόνια, ένα θριαμβευτικό low budget story της γειτονιάς», ενώ ο Δημήτρης Δανίκας (Protothema.gr) έγραψε χαρακτηριστικά: «Από την πρώτη σκηνή να πέφτεις χάμω από τα γέλια. Ό,τι πιο γελαστό είδα μέχρι σήμερα αυτό το καλοκαίρι».
Από την πλευρά του, ο Γιάννης Ζουμπουλάκης (Tanea.gr) έκανε λόγο για μια «απολαυστική, λοξή, πανέξυπνη και θρασεία παρωδία, η οποία διασκεδάζει ανατρέποντας κοινωνικά ταμπού», με τον Κωνσταντίνο Καϊμάκη (AthensVoice.gr) να δηλώνει «κυριολεκτικά άφωνος» από τις ερμηνείες του αμιγώς ερασιτεχνικού καστ. Τέλος, ο Χρήστος Μήτσης (Athinorama.gr) αποθέωσε την «πρωτότυπα τολμηρή ιδέα» και την «αλογόκριτη και ακομπλεξάριστη σάτιρα που απλώνεται σε όλη τη νεοελληνική πραγματικότητα».
Αυτή η πρωτοποριακή πρωτοβουλία του Δήμου Αλίμου αποδεικνύει στην πράξη ότι όταν υπάρχει όραμα, μεράκι και θάρρος, η τέχνη δεν περιορίζεται από οικονομικά στεγανά, ανοίγοντας έναν ολοκαίνουργιο, ελπιδοφόρο δρόμο για την τοπική αυτοδιοίκηση στην Ελλάδα.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος Lifo.gr
Ένα αντισυμβατικό συνεργείο ντοκιμαντέρ, αποφασισμένο να βρει απαντήσεις για ένα ανεπίλυτο δράμα, θα επιχειρήσει να αποκαλύψει την αλήθεια πίσω από τη φονική έκρηξη που συγκλόνισε τα Β’ ΚΑΠΗ Αλίμου πριν από πέντε χρόνια.
Ποιος είναι ο ένοχος; Ο χήρος Κρούσκος, επειδή φορούσε φουστάνι και κατακόκκινη περούκα και κυκλοφορούσε αμίλητος, σκορπώντας αμηχανία και φόβο; Ο κρεοπώλης Δαμουλής που τον έβλεπε συνέχεια μπροστά του (ακόμη και στον ύπνο του) και θεωρούσε πως του την πέφτει, τον καταδιώκει και έχει ελεύθερη πρόσβαση στα ΚΑΠΗ, παρά τις σφοδρές αντιρρήσεις της εγγονής του; Ή η Έλλη Ξείπα, η μάνα που επαναλαμβάνει με όλο της το είναι στην κόρη της πως έχει πεθάνει και κακώς εκείνη της μιλάει και νομίζει πως είναι ακόμη ζωντανή; Μια μάρτυρας έχει επιβιώσει από το μακελειό εκείνης της ζοφερής μέρας που όλοι θα θυμούνται και έκανε το αστυνομικό σώμα να χάσει τον ύπνο του. Άραγε θα δώσει στοιχεία; Δύσκολο, διότι η μονίμως σκιαγμένη Παπανίκα έχει «κάψει φλάντζα» όπως λένε οι άλλοι γι’ αυτήν, και είναι σίγουρη πως βρισκόμαστε ακόμη στην Κατοχή, βλέπει παντού Γερμανούς και αναζητά κουπόνια για να ταΐσει τη γιαγιά της!
Όλα ξεκίνησαν όταν ο δήμος Αλίμου εξέφρασε την επιθυμία να χρηματοδοτήσει μια ταινία που θα αναδεικνύει το προάστιο, ευτυχώς χωρίς να παρέμβει. Ο Αθανάσιος Τόμμυ Σκλάβος ανέλαβε το έργο και το αποτέλεσμα είναι μια μαύρη κωμωδία, fun και απρόβλεπτη, με μια τρελή ιδέα ως δραματουργικό σκελετό: ένα νευριασμένο και κάπως ράθυμο συνεργείο γυρίζει ντοκιμαντέρ για τη μυστηριώδη Μεγάλη Σφαγή του Β’ ΚΑΠΗ Αλίμου, και μέσα από επεισοδιακές, κυριολεκτικά και μεταφορικά, συνεντεύξεις με τους ντόπιους, τα μέλη του προσπαθούν να βγάλουν άκρη και να εντοπίσουν τα κίνητρα πίσω από το τραγικό περιστατικό.
Ακούγεται σαν θρίλερ, λίγο crime και αστυνομικό, και ως έναν βαθμό λειτουργεί και έτσι, με κοινωνική σάτιρα και έξυπνες queer παρατηρήσεις, αλλά είναι τόσο γενναιόδωρη η κωμωδία που κυκλοφορεί μέσα στο χρονικό του γυρίσματος μέσα στην ταινία, που ακόμη και τα πολύ δραματικά περάσματα γύρω από τη θλίψη της τρίτης ηλικίας και το άχθος της απώλειας, μερικά από τα οποία φαντάζουν λίγο παράταιρα, είναι παρενθετικά. Η πιο αστεία ελληνική ταινία που έχουμε δει εδώ και χρόνια, ένα θριαμβευτικό low budget story της γειτονιάς, φτιαγμένο με παλμό και όρεξη, χειροποίητα και αυθεντικά (ο Άλιμος μπορεί να αισθάνεται υπερήφανος!), με πολλούς δημότες και ερασιτέχνες από το τοπικό εργαστήρι ηθοποιίας – που δεν είναι καθόλου ερασιτεχνικό.
Δημήτρης Δανίκας protothema.gr
Από την πρώτη σκηνή να πέφτεις χάμω από τα γέλια. Ο,τι πιο γελαστό είδα μέχρι σήμερα αυτό το καλοκαίρι. Θα κάνει θραύση. Και οι «λεπτομέρειες» για την παραγωγή του σε αφήνουν αποσβολωμένο. Το στόρι αρχίζει κάπως έτσι: ένα αντισυμβατικό συνεργείο ντοκιμαντέρ, αποφασισμένο να βρει απαντήσεις για ένα ανεπίλυτο δράμα. Να αποκαλύψει την αλήθεια πίσω από τη φονική έκρηξη που συγκλόνισε τα Β’ ΚΑΠΗ Αλίμου πριν από πέντε χρόνια. Η επιμονή τους θα φέρει στο φως ιστορίες ανθρώπινου τραύματος, απώλειας και αντοχής, μέσα από το πρίσμα ανάμεικτων στοιχείων μαύρης κωμωδίας και μαζικής παράνοιας—χα χα χα
Χρήστος Μήτσης – athinorama.gr
Πόσοι γνωρίζουν για τη βομβιστική ενέργεια η οποία πριν μια πενταετία ανατίναξε τα Β΄ ΚΑΠΗ του δήμου Αλίμου και σκότωσε 68 ανθρώπους, μέλη, εργαζομένους και δημότες; Ένα έγκλημα, ή μήπως ατύχημα, τυλιγμένο στο μυστήριο, μιας και παραμένουν αδιευκρίνιστες οι ακριβείς συνθήκες, ο δράστης ή οι δράστες και φυσικά το κίνητρο. Στην επέτειό του ένα ΛΟΑΤΚΙ+, αποκλειστικά γυναικείο κινηματογραφικό συνεργείο ξεκινάει να γυρίζει ένα ντοκιμαντέρ προσπαθώντας να ανακαλύψει την αλήθεια – μια πρωτότυπα τολμηρή ιδέα για το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Αθανάσιου Τόμμυ Σκλάβου, την οποία κάνει εξωφρενικότερη το ότι πρόκειται για ταινία ανάθεσης του δήμου Αλίμου, στην προσπάθεια ανάδειξης της “ήρεμης ομορφιάς της αθηναϊκής Ριβιέρας”!
Όσα συγχαρητήρια αξίζει λοιπόν ο Σκλάβος, σκηνοθέτης, σεναριογράφος, μοντέρ και παραγωγός που την τελευταία εικοσαετία δραστηριοποιείται μεταξύ Ελλάδας και ΗΠΑ, άλλα τόσα αναλογούν και στη δημοτική αρχή του Αλίμου, η οποία του άναψε το πράσινο φως για μια αλογόκριτη και ακομπλεξάριστη σάτιρα που ξεκινάει από το σινεμά και απλώνεται σε όλη τη νεοελληνική πραγματικότητα. Κι αυτό μέσα από την έρευνα την οποία διεξάγει το συνεργείο, με επικεφαλής τη σκηνοθέτιδα Λυδία Μπαγεώργου (όλοι οι χαρακτήρες έχουν το όνομα των ηθοποιών που τους υποδύονται) και εστιάζεται σε τρεις υπόπτους, καθώς τα πάντα δείχνουν πως ένας από αυτούς αυτοκτόνησε παίρνοντας μαζί του και τους υπόλοιπους αθώους(;).
Στο πρώτο μέρος της ταινίας, μια ξεκάθαρη σινεφίλ κωμωδία, γνωριζόμαστε με τους κινηματογραφικούς ντετέκτιβ: τη σκηνοθέτιδα, τη βοηθό της, την καμεραγούμαν και τη σκριπτ γκερλ (ο Μπάμπης και ο Λάμπης), την παραγωγό και την κόρη της αντιδημάρχου οικονομικών που δουλεύει στην παραγωγή με μέσο. Τα καυστικά σχόλια για τις ακριβές, πολυτελείς κατοικίες της περιοχής, τους “αντικειμενικούς” δημοσιογράφους, τους ματαιόδοξους δημοτικούς συμβούλους και τα διαπλεκόμενα τοπικά συμφέροντα νοστιμίζουν τη σουρεάλ παράνοια των γυρισμάτων, τα οποία καταλήγουν σε μια σειρά συνεντεύξεων που αφορά τους πιθανούς ενόχους. Στις τρεις ιστορίες, σαν ξεχωριστές, μα συνδεόμενες μεταξύ τους μικρού μήκους, οι δραματικοί τόνοι είναι εντονότεροι και η τοπική μικροκοινωνία ακτινογραφείται με θάρρος, χιούμορ, αλλά και γνήσια συγκίνηση, αποκαλύπτοντας μια πραγματικότητα τραυματισμένη από πολλαπλές απώλειες (ένας θάνατος στοιχειώνει το παρελθόν κάθε υπόπτου).
Σεναριακά αστείρευτος, ο Σκλάβος παίζει με τους αφηγηματικούς χρόνους, μοντάρει με δυναμισμό (τα περισσότερα αστεία του είναι καθαρά κινηματογραφικά) και, επιστρατεύοντας μετρημένες ευκολίες, δεν χαρίζεται σε κανέναν – πρωταγωνιστικό – χαρακτήρα. Έχοντας μάλιστα σφίξει το ρυθμό σε σχέση με την πρώτη, “φεστιβαλική” εκδοχή του φιλμ (από τα 108 στα 89 λεπτά), εντυπωσιάζει υπογράφοντας μια απολαυστική, λοξή, πανέξυπνη και θρασεία παρωδία, η οποία διασκεδάζει ανατρέποντας “με άγνοια κινδύνου” κινηματογραφικά είδη, κοινωνικά ταμπού και τη σοβαροφάνεια του σύγχρονου ελληνικού σινεμά.
Γιάννης Ζουμπουλάκης – tanea.gr
Ερασιτέχνες κλέβουν την παράσταση!
Η «Μεγάλη σφαγή των Β’ ΚΑΠΗ Αλίμου», με αμιγές ερασιτεχνικό καστ, είναι η θετική έκπληξη των ημερών. Ο μάστορας Μακένζι δημιουργεί στα «λημέρια» του, ενώ στις επανεκδόσεις αυτής της εβδομάδας ανακαλύπτουμε «κρυμμένα διαμαντάκια»
Μπορεί να οφείλεται στον ενθουσιασμό της στιγμής και όταν αργότερα ξαναδώ τη «Μεγάλη σφαγή των Β’ ΚΑΠΗ Αλίμου» (Ελλάδα, 2026) να αλλάξω γνώμη. Αλλά θα ήμουν ψεύτης, αν έλεγα ότι αυτή η ελληνική κωμωδία δεν με εξέπληξε θετικά. Δεν διακρίνεις συχνά τόση ενέργεια σε ελληνική ταινία, ενώ σπανίως το «μαύρο» χιούμορ – επίσης σε ελληνική ταινία – λειτουργεί, τόσο αποτελεσματικά όσο εδώ. Και το γεγονός ότι όλοι οι ηθοποιοί που εμφανίζονται στην ταινία είναι ερασιτέχνες (κάτοικοι του Δήμου Αλίμου που έκανε την παραγωγή της) με άφησε κυριολεκτικά άφωνο (είμαι σίγουρος ότι κάποιοι επαγγελματίες θα ζηλέψουν).
Στη δεύτερή του ταινία, ο Αθανάσιος Τόμμυ Σκλάβος δουλεύει θαυμάσια τη μεταφορά σε εικόνες μιας ιστορίας που θέλει μια υστερική σκηνοθέτιδα (Λυδία Μπαγεώργου) να προσπαθεί να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ γύρω από μια μυστηριώδη έκρηξη βόμβας στα Β’ ΚΑΠΗ Αλίμου. Αν από μόνο του αυτό ακούγεται… παράλογα ελκυστικό, πού να δείτε την ταινία.
Ο Σκλάβος φτιάχνει χαρακτήρες που κινούν το ενδιαφέρον, χαρακτήρες που σε κάνουν να (τους) νιώθεις, ακόμα και να ψιλοταυτίζεσαι μαζί τους. Δεν χλευάζει την τρίτη ηλικία, απεναντίας προσπαθεί να την καταλάβει σχολιάζοντας ταυτόχρονα αδικίες των καιρών μας, όπως ας πούμε το πόσο εύκολα μπορεί κάποιος να καταστραφεί για κάτι που δεν έκανε.
Το συναίσθημα μπροστά στα όσα παρακολουθούμε δεν είναι ένα. Τη μία νιώθεις ότι παρακολουθείς κωμωδία με τον Λουί Ντε Φινές, την άλλη το χαμόγελο παγώνει και το αντικαθιστά η θλίψη και το παράπονο για τους τρεις ηλικιωμένους που θεωρούνται ύποπτοι (Ελλη Ξείπα, Νίκος Δαμουλής, Αρης Κρούσκος). Οταν όμως η ταινία είναι αστεία, είναι πραγματικά πολύ αστεία. Ενα εύρημα που εκτίμησα πολύ είναι η ιδέα που θέλει όλα τα μέλη του συνεργείου της ταινίας που γυρίζεται, να είναι γυναίκες και ομοφυλόφιλες. Εκεί χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Μοιρασμένη σε κεφάλαια η ταινία έχει τη «λογική» ενός detective story, ενός παζλ που κάποια στιγμή πρέπει να λυθεί. Και όταν έρχεται αυτή η στιγμή, εύχεσαι στ’ αλήθεια να είχε λίγο ακόμα…
Kωνσταντίνος Καϊμάκης – athensvoice.gr
Η μεγάλη σφαγή των Β’ ΚΑΠΗ Αλίμου: Οι ανθρώπινες ιστορίες και το τραύμα της σημερινής ελληνικής κοινωνίας
Mία έκρηξη στα ΚΑΠΗ Αλίμου εξολοθρεύει σχεδόν ολόκληρο (68 νεκροί) το γηραιό πληθυσμό της δημόσιας δομής. Πέντε χρόνια μετά κι ενώ οι έρευνες των αρχών έχουν αποβεί άκαρπες, ένα κινηματογραφικό συνεργείο αναζητά τον πραγματικό ένοχο πίσω από το τραγικό γεγονός – τρεις είναι οι βασικοί ύποπτοι σύμφωνα με τους αστικούς μύθους του Αλίμου. Σκηνοθέτρια και ψυχή του εκκολαπτόμενου ντοκιμαντέρ είναι η σκληρή Λυδία, ενώ όλο το συνεργείο αποτελείται αποκλειστικά από γυναίκες.
Μια ερασιτεχνική ταινία, με άγνωστους ηθοποιούς και αφήγηση που παραπέμπει σε ψευδοντοκιμαντέρ –σαν αυτό που γυρίζει η Λυδία της θαυμάσιας Λυδίας Μπαγεώργου– είναι η «Μεγάλη σφαγή των Β’ ΚΑΠΗ Αλίμου». Το φιλμ ξεκινά χαλαρά και με διάθεση να μοιραστούμε 2-3 ανεκδοτάκια που θα ελαφρύνουν κάπως το κλίμα, όμως γρήγορα αναπτύσσει ένα ακαταμάχητο κωμικό στιλ που σε συμπαρασύρει και σε οδηγεί σε απρόσμενα πεδία γνήσιας συγκίνησης.
Ο Αθανάσιος Τόμμυ Σκλάβος, που υπογράφει εκτός από τη σκηνοθεσία και το σενάριο, έχει κάνει μόλις μία ταινία στο παρελθόν, το «Lacrimosa» (2014). Με το δεύτερο φιλμ του πιστοποιεί ότι διαθέτει τις κατάλληλες ιδέες για ιστορίες με μπόλικο ψαχνό καθώς και το απαραίτητο ταλέντο για να τις υποστηρίξει. Όλα τα λεφτά στο φιλμ είναι οι σχέσεις μεταξύ των μελών του αντισυμβατικού συνεργείου που εκτός της δυναμικής σκηνοθέτριας (ένα πορτρέτο σκιαγραφημένο με όλες τις ιδιορρυθμίες και τα κουσούρια που συνοδεύει το προφίλ του κακοποιητικού και δυνάστη σκηνοθέτη) οι υπόλοιποι ζουν στην καθησυχαστική ρουτίνα του εκκεντρικού μικρόκοσμού τους που λειτουργεί με «αναρχοκομμουνιστικά» τσιτάτα και θεωρίες συνωμοσίας.
Σε αυτόν προσθέστε τους γραφικούς της γειτονιάς –τρομερή φάτσα ο αυτόπτης μάρτυρας που βγάζει την σκηνοθέτρια έξω από τα ρούχα της–, τους θεσμικούς παράγοντες, τους εκπροσώπους των αρχών αλλά και τους συντηρητικούς «νοικοκυραίους» που δεν αντέχουν τη διαφορετικότητα και το εναλλακτικό, οπότε έχετε μια αντιπροσωπευτική μικρογραφία της ελληνικής κοινωνίας.
Ο Σκλάβος έχει πετύχει κάτι εντυπωσιακό με τα ερασιτεχνικά «ΚΑΠΗ» του: με όχημα μια σπαρταριστή σάτιρα περιγράφει ανθρώπινες ιστορίες γεμάτες θλίψη, παιδικά τραύματα και ψυχολογικές δοκιμασίες, ενώ στον πυρήνα του το πανέξυπνο σενάριο μιλά για το πολλαπλό (γενεαλογικό, ιστορικό, κοινωνικοπολιτικό) τραύμα της σημερινής ελληνικής κοινωνίας. Το φιλμ πραγματοποιήθηκε μετά από πρωτοβουλία της δημοτικής αρχής του Αλίμου όπου κι έγιναν όλα τα γυρίσματα με τη συμμετοχή μελών των ΚΑΠΗ, μαθητών σχολείων, ηλικιωμένων δημοτών αλλά και του ίδιου του δημάρχου!
Αιμίλιος Χαρμπής – kathimerini.gr
«Μεγάλη σφαγή των Β΄ ΚΑΠΗ Αλίμου»: Υποπτοι τέλεσης… κωμωδίας
Εσείς έχετε ακούσει για τη «Μεγάλη σφαγή των Β΄ ΚΑΠΗ Αλίμου;». Ευτυχώς δεν πρόκειται για κάποιο τραγικό γεγονός με θύματα ηλικιωμένους μέλη των ΚΑΠΗ, αλλά για την καινούργια κωμωδία του Αθανάσιου Τόμμυ Σκλάβου, η οποία κυκλοφορεί από αύριο στις αίθουσες. Εχοντας τραβήξει τα βλέμματα στο τελευταίο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, η ταινία φιλοδοξεί να κατακτήσει τώρα και τα θερινά σινεμά, παρόλο που ξεκίνησε απλώς σαν ένα… δημοτικό πρότζεκτ.
«Γνωρίζω πολλά χρόνια τον δήμαρχο Αλίμου Ανδρέα Κονδύλη, ο οποίος έχει και μεγάλη αγάπη για τον πολιτισμό. Μου ζήτησε να κάνω μια ταινία για τον Άλιμο και με ρώτησε πόσα χρήματα χρειάζονται. Του απάντησα περίπου μισό εκατομμύριο και μου είπε ότι έχουμε 30.000 ευρώ», μου λέει ο Τόμμυ Σκλάβος από την Αμερική, όπου πλέον ζει και εργάζεται μόνιμα.
Πρώτη μεγάλου μήκους
Ο Ελληνας κινηματογραφιστής πάντως δεν πτοήθηκε από το (πολύ) περιορισμένο μπάτζετ, αποφασίζοντας μάλιστα να κάνει την πρώτη του μεγάλου μήκους μυθοπλασία. «Οργανώσαμε έναν κύκλο μαθημάτων αυτοσχεδιασμού στον δήμο με εμένα σαν δάσκαλο. Από τους δημότες που ήρθαν, μέσα σε 1-2 μήνες ξεχώρισα αυτούς που πίστευα ότι μου κάνουν για την ταινία και ουσιαστικά έγραψα τους ρόλους πάνω τους. Πρακτικά ήταν μια κρυφή οντισιόν. Τους εκπαίδευσα για μερικούς επιπλέον μήνες και έτσι είχαμε το καστ. Κατά τα λοιπά, την ταινία τη γυρίσαμε τέσσερα άτομα και οι μόνοι που πληρώθηκαν ήταν το συνεργείο. Δεν είχα καν στο μυαλό μου ότι θα πάρει διανομή, ήθελα απλώς να την κάνω όσο καλύτερα γινόταν», αναφέρει ο Σκλάβος, ο οποίος υπογράφει σενάριο, σκηνοθεσία, μοντάζ και σίγουρα μερικές ακόμα δουλειές που δεν αναφέρονται στους τίτλους.
Στην πλοκή της ταινίας, ένα κινηματογραφικό συνεργείο αναλαμβάνει να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ με θέμα την περίφημη «Σφαγή των Β΄ ΚΑΠΗ Αλίμου», μια υποτιθέμενη βομβιστική επίθεση, η οποία άφησε πίσω της 68 νεκρούς ηλικιωμένους πέντε χρόνια πριν. Αποφασισμένοι να ρίξουν φως στην υπόθεση, οι συντελεστές αναζητούν τους υπόπτους στα Β΄ ΚΑΠΗ και φέρνουν στην επιφάνεια ιστορίες ανθρώπινου τραύματος, απώλειας και αντοχής.
Ολα αυτά βέβαια με ένα απολύτως κωμικό περιτύλιγμα, το οποίο προκύπτει από τις σουρεαλιστικές καταστάσεις και τους ανεκδιήγητους πρωταγωνιστές. «Ας πούμε ότι είναι ένα δράμα μασκαρεμένο σε κωμωδία ή μια κωμωδία με κρίση ταυτότητας. Ο κύριος θεματικός άξονας έχει να κάνει με το ψυχικό τραύμα που προκαλεί η απώλεια και η έκρηξη στα ΚΑΠΗ είναι ο μηχανισμός προκειμένου πολλοί διαφορετικοί χαρακτήρες-μέλη της κοινωνίας του Αλίμου να συναντηθούν», σημειώνει ο σκηνοθέτης.
Από δήμαρχος, παπάς
Η παρατήρησή του είναι κυριολεκτική, αφού όπως είπαμε σχεδόν όλοι οι (ερασιτέχνες) ηθοποιοί είναι δημότες του Αλίμου, ενώ ένα μικρό πέρασμα στον ρόλο ενός παπά κάνει και ο ίδιος ο δήμαρχος. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει η κ. Ελλη Ξείπα, η οποία ερμηνεύει την ηλικιωμένη ηρωίδα μιας γλυκόπικρης ιστορίας. Γεννημένη στην Αίγυπτο από Ελληνες γονείς και μεγαλωμένη στην Ουρουγουάη, η ίδια είναι δημότις Αλίμου εδώ και πάνω από 20 χρόνια. Το 2024 γράφτηκε στη θεατρική ομάδα του δήμου «για να περνάνε τα βραδάκια» και κατόπιν στα μαθήματα αυτοσχεδιασμού υπό την καθοδήγηση του Τόμμυ Σκλάβου.
Η Ελλη Ξείπα, η οποία ερμηνεύει την ηλικιωμένη, χαρακτηρίζει τον σκηνοθέτη Τόμμυ Σκλάβο «άξιο παιδί», που έδειξε μεγάλη υπομονή. «Ελεγε συνέχεια “πολύ καλό, πολύ καλό. Πάμε άλλη μία”»
«Ηταν υπέροχα αυτά τα μαθήματα και έπειτα από 2-3 μήνες μου πρότεινε να παίξω στην ταινία. Κάναμε πολλές πρόβες στα σπίτια μας, τα οποία τα χρησιμοποιήσαμε και σαν σκηνικό. Τα γυρίσματα της ταινίας ήταν από τις καλύτερες εμπειρίες της ζωής μου. Δεν περίμενα ότι θα μου άρεσε τόσο πολύ, όμως το απόλαυσα πραγματικά και θα το ξαναέκανα σίγουρα», μου λέει η κ. Ξείπα, η οποία επιμένει να της μιλάω στον ενικό. Χαρακτηρίζει επίσης τον Τόμμυ «άξιο παιδί», που έδειξε μεγάλη υπομονή στο γύρισμα με τους ερασιτέχνες ηθοποιούς όπως εκείνη. «Ελεγε συνέχεια “πολύ καλό, πολύ καλό. Πάμε άλλη μία”». Οσο για τον Αλιμο, τον έχει πλέον στην καρδιά της. «Τον Αλιμο τον αγαπώ πολύ και δεν θα έφευγα με τίποτα. Είναι ωραία συνοικία, αλλά είμαστε και τυχεροί γιατί έχουμε πετύχει καλό δήμαρχο, που ασχολείται με τα καλλιτεχνικά».
notia team
Ο συγγραφέας δεν έχει συμπληρώσει ακόμη το βιογραφικό του.
Δείτε όλα τα άρθρα από notia team
