της Ελένης Γρηγοριάδου
Χθες μαζευτήκαμε σ’ ένα πανέμορφο βιβλιοπωλείο και είπαμε πράγματα που δεν ειπώνονται σε αναρτήσεις. Δεν ήταν απλά μια κουβέντα αλλά μια καταπληκτική εμπειρία, κυριολεκτικά μια ομαδική ψυχοθεραπεία!
“Γιατί δεν έχω σαν το δικό σου, μαμά?” «Μια αθώα παιδική ερώτηση που είχα κάνει στην μαμά μου όταν ήμουν μικρή εμπεριέχει όλο το φάσμα είναι και διαχρονική. Εγώ ζήλεψα της μαμάς μου γιατί αισθανόμουν γυναίκα, τρανς γεννιέσαι δεν γίνεσαι! Είμαι πολύ ευαίσθητος άνθρωπος και το θεωρούσα μεγάλο ελάττωμα αυτό.
Το τρανς κομμάτι αποδομεί ότι άλλο έχεις στο μυαλό σου. Το τι σημαίνει για την κοινωνία είναι επανάσταση, είναι βόμβα… Έχει μνήμη μέσα αυτό το βιβλίο έχει μια μυρωδιά είναι πολύ σκληρό αλλά και λυρικό παράλληλα. Η μητέρα μου είναι όλο το βιβλίο, δεν θα ζούσα εάν δεν είχα αυτή την μαμά, από ένα χωριό της Πιερίας, αγράμματη αλλά βράχος δίπλα μου. Ολο το βιβλίο είναι η μαμά μου! Τώρα πια αισθάνομαι απελευθέρωση, είμαι ένα άλλο πλάσμα.
Αυτό το βιβλίο το έγραψα μέσα σε 20 μέρες σε μια δύσκολη περίοδο της ζωής μου, το εξώφυλλο το ζωγράφισα εγώ. Τα είχα χάσει τότε όλα, ήμουν σε βαθιά κατάθλιψη και είχα την ανάγκη να γράψω. Με στυλό και χαρτί. Πάντα μου άρεσε να γράφω. Και αποφάσισα να ξεκινήσω, κομμάτι – κομμάτι και όπως βγει. Δεν είχα σκοπό να το εκδώσω. Μετά το δεύτερο τρίτο κεφάλαιο μου άρεσε όπως είχε γραφτεί. Η έκδοση του ήταν ένα coming out για εμένα. Ανήκω στην γενιά εκείνη που το να μην μπορούν να αναγνωρίσουν ότι είσαι τρανς ήταν προνόμιο. Αυτό επιδιώκαμε όλες και ήταν αδιανόητο να καταλάβουν ότι είσαι τρανς.
Ο κόσμος δεν ήταν πονηρεμένος. Μετά τις πρώτες συνεντεύξεις κοριτσιών στην τηλεόραση και τα περιοδικά, την διάδοση των social media, υπήρχε η πληροφορία, οι άνθρωποι εκεί έξω ήταν περισσότερο υποψιασμένοι και αυτό με κλόνισε, με άγχωσε πολύ το γεγονός ότι θα έπρεπε να κρύβομαι και να το κουβαλάω ως βάρος το ότι δεν γεννήθηκα βιολογικά ως γυναίκα. Αυτό το coming out με το βιβλίο και με τις συνεντεύξεις με απελευθέρωσε και το χρησιμοποίησα στην συνέχεια ακτιβιστικά. Δεν ήταν εύκολο, έφαγα πολύ hate. Δεκάδες μηνύματα και σχόλια μίσους που έβριζαν εμένα, την μάνα μου. Ειδικά την εποχή της νομικής αναγνώρισης ταυτότητας φύλου ως γραμματέας του σωματείου είχα δεχτεί μεγάλη επίθεση. Με στεναχωρούσε πολύ, αλλά πλέον δεν με ενδιαφέρει καθόλου, δεν με αγγίζουν τα σχόλια απεναντίας το διασκεδάζω».. τονίζει μεταξύ άλλων η Άννα Κουρουπού.
Ακούγοντας χθες γοητευμένη την Άννα, μου ήρθε στο νου η περίφημη φράση του Σαρτρ, “Η κόλαση είναι οι άλλοι”. Λόγω του ότι έχω κι’ εγώ προσωπικά περάσει από «σαράντα κύματα» λατρεύω τους επιζώντες ακραίων καταστάσεων που επέστρεψαν από τις δικές τους προσωπικές δοκιμασίες. Οι άνθρωποι που έχουν βρεθεί στα βαθιά και έχουν κοιτάξει το σκοτάδι στα μάτια, συχνά κουβαλούν μια μοναδική γοητεία, βαθιά ενσυναίσθηση και μια σπάνια εκτίμηση για τη ζωή. Είναι αυτοί/ες που έχουν σφυρηλατηθεί μέσα από τις δυσκολίες. Λάμπει πραγματικά η σοφία που έχουν αποκτήσει από τις εμπειρίες τους!
Μια πρωτοβουλία του Booking hill και των ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΙΑΠΛΑΣΗ / DIAPLASIBOOKS .
Ευχαριστούμε θερμά την φιλόξενη ιδιοκτήτρια Anastasia Korinthiou, η οποία έκανε δώρο από ένα βιβλίο στους παρευρισκόμενους!
notia team
Ο συγγραφέας δεν έχει συμπληρώσει ακόμη το βιογραφικό του.
Δείτε όλα τα άρθρα από notia team
