Σε θρίλερ για γερά νεύρα εξελίσσεται η επιχείρηση εντοπισμού του 34χρονου δύτη στα Λιμανάκια της Βουλιαγμένης – Για τέταρτη μέρα συνεχίστηκαν και σήμερα οι έρευνες χωρίς όμως κανένα αποτέλεσμα.
Το σημείο έχει μετατραπεί σε ένα ιδιότυπο κέντρο επιχειρήσεων, όπου στελέχη του Λιμενικού Σώματος, δύτες από την καταδυτική ομάδα του Αντώνη Γράφα (grafasdiving.gr), που έχει χαρτογραφήσει το 2018, το σπήλαιο, και μέλη της Ελληνικής Ομάδας Διάσωσης Αττικής – Hellenic Rescue Team of Attica, δίνουν τη δική τους μάχη με τον χρόνο.
Κάθε κατάδυση στο διαβόητο υποθαλάσσιο «πηγάδι» προϋποθέτει εξονυχιστικό σχεδιασμό. Οι έμπειροι δύτες που συμμετέχουν στην επιχείρηση πραγματοποιούν διαδοχικές συσκέψεις πριν από κάθε βουτιά, καθώς η πολυπλοκότητα των στοών και η μορφολογία του βυθού δεν επιτρέπουν το παραμικρό λάθος. Με εξειδικευμένο εξοπλισμό, προσπαθούν να χαρτογραφήσουν κάθε σπιθαμή του βυθού, ενώ λίγα μέτρα μακριά, συγγενείς και φίλοι του 34χρονου παρακολουθούν με κομμένη την ανάσα κάθε κίνησή τους.
Δείτε το βίντεο του orangepress.gr από τις σημερινές έρευνες:
Τα ευρήματα που «μιλούν» Η χθεσινή ημέρα έφερε στο φως τα πρώτα στοιχεία που ενδέχεται να ρίξουν φως στην υπόθεση. Σε βάθος περίπου 30 μέτρων εντοπίστηκαν, βατραχοπέδιλα, φιάλη αναπνευστικής συσκευής και ένα υποβρύχιο σκούτερ.
Μέχρι στιγμής, δεν έχει υπάρξει επίσημη ταυτοποίηση που να συνδέει τον εξοπλισμό αυτό με τον αγνοούμενο, ωστόσο τα ευρήματα στρέφουν την προσοχή των δυτών σε συγκεκριμένα σημεία του δαιδαλώδους σπηλαίου.
Ο 34χρονος είναι επαγγελματίας πιλότος-κυβερνήτης της Πολιτικής Αεροπορίας, εργάζεται σε ελληνοϊταλική εταιρεία ενώ ζει μόνιμα στη Βούλα.
Πρόκειται για έναν άνθρωπο χαμηλών τόνων, ιδιαίτερα αγαπητό στον κύκλο του που έχει μεγάλο πάθος με τις καταδύσεις και τις μηχανές. Ένα χόμπι στο οποίο είχε αφιερώσει αμέτρητες ώρες αποκτώντας σημαντική εμπειρία.
Όσοι τον γνωρίζουν κάνουν λόγο στο protothema.gr για ένα πολύ καλό παιδί με ήθος και αγάπη για τη θάλασσα ενώ τονίζουν πως γνώριζε καλά το συγκεκριμένο σημείο.
Τι κρύβεται μετά τα πρώτα 145 μέτρα του σκοτεινού σπηλαίου;
Το «Πηγάδι του Διαβόλου» στη Βουλιαγμένη δεν είναι απλώς ένα αξιοθέατο για τους λάτρεις του βυθού, αλλά ένας υγρός λαβύρινθος με θανάσιμες παγίδες. Τα στοιχεία από την ιστορική αποστολή της ομάδας του Αντώνη Γράφα τον Σεπτέμβριο του 2018, ρίχνουν φως στις συνθήκες που κάνουν το σπήλαιο αυτό μια «πρόκληση» χωρίς επιστροφή για τους απροετοίμαστους.
Η αποστολή στα όρια της αντοχής
Το 2018, μια από τις πιο έμπειρες καταδυτικές ομάδες στην Ελλάδα επιχείρησε να χαρτογραφήσει το άγνωστο. Διεισδύοντας σε βάθος 145 μέτρων, οι δύτες Αντώνης Γράφας, Λευτέρης Κουταλάς και Ερρίκος Κρανιδιώτης ήρθαν αντιμέτωποι με μια εμπειρία που ο κ. Γράφας χαρακτήρισε ως «μία από τις δυσκολότερες σε σωματικό και ψυχολογικό επίπεδο».
Η προειδοποίηση της ομάδας στην ιστοσελίδα grafasdiving.gr είναι σαφής και ηχηρή: «Δεν συμβουλεύουμε ή παροτρύνουμε κανέναν να εισέλθει στο σπήλαιο».
Τι συνάντησαν στο σκοτάδι
Η εξερεύνηση αποκάλυψε έναν γεωλογικό σχηματισμό που μοιάζει να έχει βγει από ταινία τρόμου:
- Οι «Καμινάδες»: Δύο απότομες, κατακόρυφες τομές που οδηγούν προς την επιφάνεια.
- Το Δεύτερο Στένεμα: Στα 120 μέτρα από την είσοδο, το σπήλαιο στενεύει απότομα, αυξάνοντας τη ροή του νερού προς τα μέσα, κάνοντας την επιστροφή έναν εξαντλητικό αγώνα κόντρα στο ρεύμα.
- Η Απέραντη Αίθουσα: Μετά το «ρήγμα» στα 40 μέτρα βάθος, το περιβάλλον αλλάζει δραματικά. Ο βυθός γίνεται αμμώδης και οι φακοί χάνονται σε μια τεράστια αίθουσα, το μέγεθος της οποίας είναι αδύνατο να προσδιοριστεί με τα συμβατικά μέσα.
Η παγίδα της πυξίδας και του ρεύματος
Ένα από τα πιο επικίνδυνα χαρακτηριστικά του σπηλαίου είναι οι συνεχείς αλλαγές κατεύθυνσης. Η ομάδα Γράφα κατέγραψε διαδοχικές εναλλαγές πορείας (από 330 μοίρες σε 40, 320, 220 και τελικά 280 μοίρες), με το βάθος να αγγίζει τα 45 μέτρα. Η συνεχής και έντονη εισροή υδάτων σημαίνει ότι ο δύτης πρέπει να καταναλώσει πολύ μεγαλύτερη ενέργεια και οξυγόνο για να βγει από το σπήλαιο απ’ ό,τι για να μπει.
Το τραγικό περιστατικό του 1978
Το «Πηγάδι του Διαβόλου» έχει συνδεθεί με τραγικά γεγονότα. Ενδεικτική είναι η υπόθεση του 1978, όταν τρεις Αμερικανοί – δύο στρατιωτικοί και μια νεαρή γυναίκα – επιχείρησαν να εξερευνήσουν το υποθαλάσσιο τούνελ και έχασαν τη ζωή τους.
Τον Σεπτέμβριο εκείνου του έτους, οι δύο στρατιωτικοί της τότε βάσης του Ελληνικού, ο 32χρονος λοχίας Ντόναλντ Μίσαντ και ο 21χρονος σμηνίτης Μαρκ Γκράνφορντ, μαζί με τη 20χρονη αδελφή του τελευταίου, Τζόαν, καταδύθηκαν στο σπήλαιο και χάθηκαν μέσα στη σήραγγα.
Παρά τις επανειλημμένες αποστολές εντοπισμού, οι τρεις παρέμειναν αγνοούμενοι για δεκαετίες. Μια μεγάλη επιχείρηση το Νοέμβριο του 1978 δεν απέδωσε αποτελέσματα, ενώ το 1989 σπηλαιοδύτες εντόπισαν μόνο μία φιάλη και μερικά προσωπικά αντικείμενα.
Το μυστήριο λύθηκε οριστικά το 2007, όταν ταυτοποιήθηκαν οστά που είχαν βρεθεί ένα χρόνο νωρίτερα με εκείνα των αγνοούμενων Αμερικανών δυτών.
Μετά το περιστατικό, το Λιμενικό τοποθέτησε προστατευτικά κάγκελα και προειδοποιητικές πινακίδες στο σημείο, προκειμένου να αποτρέψει νέες επικίνδυνες καταδύσεις.
notia team
Ο συγγραφέας δεν έχει συμπληρώσει ακόμη το βιογραφικό του.
Δείτε όλα τα άρθρα από notia team
