Γιώργος Κετσελίδης: Το 2ο κλειστό γήπεδο θα δώσει νέα πνοή στο μπάσκετ του Αλίμου

Ο πολύπειρος Έλληνας προπονητής, Γιώργος Κετσελίδης, δημότης Αλίμου, μιλά για την ανάπτυξη του μπάσκετ και του αθλητισμού στην πόλη, αλλά και τις εμπειρίες που αποκόμισε από τη μακρά του διαδρομή.

Στην πλούσια καριέρα του ο Γιώργος Κετσαλίδης εργάστηκε στον πάγκο πολλών ελληνικών ομάδων, όπως ο Ολυμπιακός και Πανελλήνιος με τον Ηλία Ζούρο, αλλά και ο Άρης, όπου υπήρξε συνεργάτης του Παναγιώτη Γιαννάκη. Εργάστηκε επίσης σε Λιθουανία, Γεωργία, Λίβανο, Τυνησία και Κύπρο (Zalgiris Kaunas, Mia Tbillsi, Chamville, Monastir και ΑΕΚ Λάρνακας).

Πανηγύρισε το «τρεμπλ» με την Ζαλγκίρις Κάουνας (πρωτάθλημα, κύπελλο και Βαλτική Λίγκα), αλλά και δύο νταμπλ, σε Γεωργία και Κύπρο.

“Στην πόλη μας, στον Άλιμο όπου μένω μαζί με την οικογένεια μου, την Βάσω Βίτσκουρα και την Κλεοπάτρα Κετσελίδη η οποία διατηρεί διατροφολογικό γραφείο, 40 και πλέον χρόνια, βλέπω τη νέα πνοή που έχει δημιουργηθεί γύρω από το μπάσκετ και τον αθλητισμό. Με τελευταία σημαντική ένδειξη, την κατασκευή του κλειστού γηπέδου στο κάτω Καλαμάκι που τόσο ανάγκη έχουν τα παιδιά για να αθλούνται.”

Έχουμε την τύχη να έχουμε έναν άξιο, πρωτοπόρο  Δήμαρχο, τον Ανδρέα Κονδύλη, ο οποίος μαζί με το επιτελείο του τα τελευταία δέκα χρόνια,  έχουν κάνει μεγάλες και αξιόλογες αλλαγές σε όλους τους τομείς στον δήμο μας, τονίζει ο Κετσελίδης,

–Ποια είναι η άποψή σας για το μπάσκετ στον Δήμο Αλίμου;

“Ως προπονητής που ανέκαθεν είχα μεγάλη ευαισθησία στο αναπτυξιακό πρόγραμμα, θέλω να τονίσω τη δουλειά που γίνεται από τη South BC Αλίμου και από την Ενωση Τραχώνων, που έχουν στις τάξεις τους εκατοντάδες παιδιά του Αλίμου, που μαθαίνουν το μπάσκετ από καταξιωμένους προπονητές και απολαμβάνουν τα οφέλη του αθλητισμού.

Γνωρίζω τη διαδρομή των κ.κ Ηλιόπουλου, Άνθη, και Χαριτάτου  έχω εμπιστοσύνη στις ικανότητές τους να μάθουν στα παιδιά μας τα μυστικά του αθλήματος.”

-Πώς περιμένετε ότι θα βοηθήσει η δημιουργία του νέου κλειστού;

“Πιστεύω ότι αυτό το γήπεδο θα δώσει μεγάλη ώθηση στο μπάσκετ, στο Κάτω Καλαμάκι, αντίστοιχα με αυτή στο Άνω Καλαμάκι. Θα είναι ένα σύγχρονο γήπεδο, το οποίο θα βοηθήσει να γίνει καλύτερη η προπόνηση, σωστότερη και οι προπονητές θα μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους απερίσπαστα, δίχως έγνοια για τις καιρικές συνθήκες.”

-Επειδή εστιάσατε στα νέα παιδιά κι έχοντας δουλέψει για χρόνια σε ακαδημίες ποιοι είναι οι στόχοι που βάζετε;

“Πρέπει κάθε μέρα να προσπαθούμε να περάσουμε στα παιδιά και στους γονείς πως το ταλέντο είναι σίγουρα ένα μεγάλο εφόδιο, αλλά η σκληρή δουλειά είναι αυτή που θα κάνει έναν αθλητή να ξεχωρίσει.

Ένας αθλητής κυριολεκτικά μπορεί να δημιουργηθεί και να καταστραφεί από λάθος χειρισμούς των γονιών του. Έχουμε αμέτρητα παραδείγματα και για τις δύο περιπτώσεις. Μια ακόμη θέση λοιπόν, την οποία έχω αποκτήσει μέσα από την εμπειρία μου τόσο στις ακαδημίες όσο και στις αντρικές ομάδες και για την οποία είμαι αμετάκλητος, είναι η παρουσία των γονιών στο γήπεδο.

Τα παιδιά είναι η χαρά του χώρου αυτού και δημιουργώντας από την πλευρά μας τις σωστές συνθήκες προπόνησης και παιχνιδιού μπορούμε να τα κρατήσουμε κοντά στο άθλημα, κι αυτός είναι ένας άλλος στόχος που πάντα είχα: Να αγαπήσουν το σπορ και τον αθλητισμό ως παιδιά και μετά να μπορούν να μείνουν στο άθλημα. Ως αθλητές, προπονητές, παράγοντες, διαιτητές, γραμματείς, φίλαθλοι και σίγουρα ως σωστοί γονείς αθλητών.

Συνηθίζω να ρωτάω όσους σταμάτησαν νωρίς το μπάσκετ για ποιους λόγους το έκαναν. Οι συνηθέστεροι λόγοι που αναφέρουν είναι η έλλειψη χρόνου παιχνιδιού, η απουσία της διασκέδασης του αθλήματος, η απώλεια εμπειριών, ο φόβος να κάνουν λάθη και το αίσθημα ασέβειας απέναντί τους.”

-Πιστεύετε ότι είναι λάθος δηλαδή να έρχεται ένας γονιός στο γήπεδο και να παρακολουθεί τις προπονήσεις του παιδιού του;

“Ακριβώς όπως στο σχολείο δεν μπορούν οι γονείς να βλέπουν το παιδί τους και να παρακολουθούν το μάθημα, το ίδιο θα έπρεπε να συμβαίνει και στις προπονήσεις. Στο σχολείο μαθαίνουν να είναι καλοί στα μαθηματικά και στην έκθεση, στην προπόνηση μαθαίνουν να είναι καλοί στο μπάσκετ. Στο σχολείο όμως απαγορεύεται να βλέπουν οι γονείς το μάθημα. Άρα γιατί να μπορούν να βλέπουν την προπόνηση; Μάθημα το ένα, μάθημα και το άλλο. Θα ήθελα, για να γίνει καλύτερα αντιληπτό αυτό που λέω, να παραθέσω μια σειρά από ερωτήσεις προς τους ίδιους τους γονείς, τις οποίες μπορούν να δοκιμάσουν να απαντήσουν οι ίδιοι.

– Έστω ότι είστε δάσκαλος σε ένα δημοτικό: Θα σας άρεσε να έχετε τους γονείς των μαθητών σας δίπλα στην έδρα σας και να σχολιάζουν τις ασκήσεις που τους βάζετε και αν τις κάνουν σωστά ή όχι;

– Πιστεύετε ότι τα παιδιά είναι πιο σίγουρα για τον εαυτό τους όταν νιώθουν τα βλέμματά σας πάνω τους και προσπαθούν να καταλάβουν τις αντιδράσεις σας σε κάθε τους κίνηση ή μήπως είναι καλύτερα όταν λείπετε;

-Πιστεύετε ότι ένας παίκτης θα προσπαθήσει να επιλύσει ένα πρόβλημα (μικρό τραυματισμό, αγενή συμπεριφορά από κάποιον συμπαίκτη του κ.λ.π.) όταν είναι μόνος του ή όταν θα είστε εκεί και θα ζητήσετε εσείς εξηγήσεις για όλα τα γεγονότα που συνέβησαν;

-Δεν πιστεύετε ότι τα λόγια των προπονητών αφομοιώνονται πιο εύκολα από ένα παιδί όταν μετά δεν «αμφισβητούνται» ή σχολιάζονται αρνητικά από τον γονιό του;

Ας τα αναλογιστεί αυτά κάθε γονιός, κυρίως για να αντιληφθεί ότι και μέσω της ομάδας, το παιδί και θα απολαύσει περισσότερο αυτό που κάνει, αλλά θα μάθει να χειρίζεται και μόνο του τις καταστάσεις, σε ένα ακόμα μεγάλο εφόδιο που δίνει ο αθλητισμός στα παιδιά για την ενηλικίωσή τους.”

-Θα μοιραστείτε μαζί μας κάποιες αναμνήσεις σας από τα 15 χρόνια στο εξωτερικό;

“Ναι βέβαια, Θα αρχίσω με μια ιστορία που μου  έμεινε απ’ τον Άρβιντας Σαμπόνις στα χρόνια που δούλεψα στη Ζαλγκίρις Κάουνας :

Σε ένα μίτινγκ που είχαμε, μετά απ’ το Κύπελλο της Βαλτικής Λίγκας, κάθισα δίπλα του στο τραπέζι.

Κάποια στιγμή του λέω: “Εγώ έχω μια αφίσα δική σου πάνω απ’ το κρεβάτι μου. Για μένα είσαι ίνδαλμα.

Αλλά μπορείς να μου λύσεις μια απορία: Πώς γίνεται να είμαι εδώ τρεις μήνες και να μην έχεις έρθει να ποτέ να μου πεις κάτι για μπάσκετ”.

Κι ο Σαμπόνις μου απάντησε:

“Εγώ υπήρξα πολύ μεγάλος παίκτης. Από ‘κει και πέρα, τώρα έχω μια άλλη αρμοδιότητα στην ομάδα, είμαι αντιπρόεδρος.

 Εσύ είσαι προπονητής. Αν αρχίσω να μπλέκομαι στα πόδια σου και να σου εκφράζω όσα πιστεύω εγώ για το μπάσκετ, θα κάνεις πολύ λογικά το ίδιο κι εσύ στη δική μου δουλειά. Θα μπλέξουμε τις δουλειές μας και τότε το αποτέλεσμα θα είναι κακό και για εμάς και για την ομάδα”.

Αυτό είναι κάτι που μου ‘πε ο Άρβιντας Σαμπόνις και το λέω σε όλους τους παράγοντες, σε όλες τις χώρες που έχω πάει να δουλέψω”.

Η εμπειρία σας στην Τυνησία πώς ήταν;

“Στην ομάδα του, τη Μοναστίρ, ήταν πολύ ωραία και ακόμη μιλάω με ανθρώπους από εκεί. Συνέβη όμως μια στιγμή κάτι που με σόκαρε.

Ήταν το 1^ο παιχνίδι που παίζαμε με την Ετουάλ στα play-offs και χάσαμε. Οι φίλαθλοι μπήκαν μέσα  στο γήπεδο μετά την ήττα και… μας κυνηγούσαν για να μας δείρουν.

Μάλιστα, στον καλύτερό μας παίκτη, ο οποίος είχε έρθει από τραυματισμό στο χέρι, πήγαν να του σπάσουν ένα μπουκάλι στο κεφάλι. Προσπάθησε να το αποφύγει με το χέρι του και ξανατραυματίστηκε!

Όταν αργότερα πήγαμε στο ξενοδοχείο μου ήρθε ένα μήνυμα στο Facebook. Ήταν ένα βίντεο, στο οποίο ένας φίλαθλος της ομάδας ανέβηκε πάνω σε ένα στύλο ηλεκτρισμού, πιάστηκε απ’ τα καλώδια, κρεμάστηκε και αυτοκτόνησε λόγω της ήττας μας απ’ τα play-offs.

Έφυγα κατευθείαν μετά απ’ αυτό, την επόμενη μέρα. Είναι κάτι που δε μπορώ να ξεχάσω”.

-Έχετε πολλές εμπειρίες από το εξωτερικό. Ποιες είναι οι διαφορές που έχουν με τα δικά μας πρωταθλήματα; Ποια πιστεύετε είναι τα θετικά και τα αρνητικά μας στο μπάσκετ;

«Αποτελεί κοινό μυστικό ότι το ελληνικό πρωτάθλημα δεν συγκαταλέγεται -εδώ και αρκετά χρόνια δυστυχώς- στα καλύτερα της Ευρώπης.

Από την άλλη, βέβαια, οι ελληνικές ομάδες έχουν γίνει εξπέρ στο να ανακαλύπτουν ποιοτικούς ξένους σε μικρότερα πρωταθλήματα και να εκτοξεύουν τις καριέρες τους, να γίνονται το σκαλοπάτι για το επόμενο συμβόλαιο. Οι διαφορές με τα πρωταθλήματα του εξωτερικού είναι πολλές. Εξαρτάται βέβαια και από τη χώρα στην οποία αναφερόμαστε.

 Το πρόβλημα της Ελλάδας δυστυχώς ξεκινάει από τη βάση, απ’ τη νοοτροπία που αποκτούν τα παιδιά και οι γονείς τους στις μικρές ηλικίες. Αυτή η λάθος νοοτροπία τους ακολουθεί και ως επαγγελματίες και κάπου εκεί χαλάει η μαγιά.

Όμως, ένα μεγάλο προσόν που έχουμε οι Έλληνες σε σύγκριση με τους ξένους είναι το κλίμα που αναπτύσσεται εντός των ομάδων. Οι ελληνικές ομάδες είναι μια μεγάλη οικογένεια -με τα καλά και τα κακά της βέβαια.

 Υπάρχει ζεστό κλίμα και οι παίκτες γίνονται φίλοι και αναπτύσσουν τόσο ισχυρή χημεία που δεν μπορεί να νικηθεί εύκολα ακόμα και από το πιο ακριβό ρόστερ. Ένα άλλο ελληνικό πρόβλημα είναι ότι οι φίλαθλοι στην Ελλάδα έρχονται στο γήπεδο για να εκτονώσουν τα νεύρα τους και να καλύψουν τις δικές τους ανάγκες επιβεβαίωσης και επίδειξης δύναμης.

 Οι φίλαθλοι στο εξωτερικό, με τρανό παράδειγμα τη Λιθουανία, πηγαίνουν για να γιορτάσουν και να διασκεδάσουν.

Πείτε μας για την εμπειρία του ταξιδιού σας στις ΗΠΑ και την παρουσία σας στις προπονήσεις των Utah Jazz;
“Καταρχάς θέλω να πω ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ στον ΣΕΠΚ και προσωπικά στον πρόεδρο του Συνδέσμου, κ. Παναγιώτη Γιαννάκη, όπως και στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος για την ευκαιρία που μας έδωσαν. Ήταν μια πολύ σημαντική εμπειρία από την οποία σίγουρα αποκόμισα πολλά.

Το προπονητικό κέντρο εκεί έχει δύο γήπεδα, το ένα δίπλα στο άλλο. Το γήπεδο έχει αίθουσα με βάρη που επικοινωνεί οπτικά με τα δύο γήπεδα, με μια τεράστια τηλεόραση που κατά τη διάρκεια του διαλείμματος ο coach Κουίν Σνάιντερ  τους επισημαίνει τα λάθη που γίνονται στην προπόνηση.”

-Για επίλογο ζητήσαμε από τον coach Κετσελίδη να μας πει την άποψή του για το Final-4 της EuroLeague με τη συμμετοχή δύο ελληνικών ομάδων, Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού στο Βερολίνο.

“Ανεξάρτητα από τη θέση μου ως προπονητής, θέλω πρώτα από όλα ως Έλληνας φίλαθλος, θα δω έναν ελληνικό τελικό στη EuroLeague! Θα ‘ναι το αποκορύφωμα της διαδρομής του ελληνικού μπάσκετ όλες αυτές τις δεκαετίες, ο πρώτος τελικός Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού! Είναι η επιθυμία αλλά και η ευχή μου!”