Πέθανε η κυρία που τον φρόντιζε, τον είχε σαν παιδί της. Κι αυτός κάθε μέρα κλαίει και την αναζητά. Από μια τρύπα μπαίνει μέσα στο σπίτι που έχει πλέον σφραγιστεί. Σύντομα όμως αυτό το καταφύγιο που έχει ο μικρούλης θα πάψει να υφίσταται.
Οι νέοι ιδιοκτήτες – κληρονόμοι θα τον πετάξουν στο δρόμο. Κι αυτός ο καημένος δεν ξέρει από τον έξω κόσμο, θα τον πατήσουν τα αυτοκίνητα, δεν θα γνωρίζει που να φάει και πως να προστατευτεί. Αυτή είναι η μοίρα των πλασμάτων αυτών που χάνουν ξαφνικά τον άνθρωπό τους. Βρίσκεται στον Αγ. Δημήτριο…. Αν υπάρχει κάποιος που θα μπορούσε να του δώσει μια ευκαιρία να ζήσει..? Kostas Garef
Η ανάρτηση της Elen Konte
“Αν μιλούσαν οι νεκροί
Κάθε μέρα βγαίνει στο μπαλκόνι και κλαίει, αναζητά τον άνθρωπο του, εκείνη την γυναίκα που τον αγαπούσε, που πέθανε.
Κι εκείνος ακόμη την περιμένει..
όμως ματαια.
Το σπίτι κλειστό, ερημο, σφραγισμενο.
Γείτονες του πετάνε φαι και νερό στο ρημαγμένο μπαλκόνι, μα κι εκεινοι δεν μπορούν να κάνουν τίποτε αλλο.
Οι κληρονόμοι θα έρθουν, θα πετάξουν τον γατούλη έξω στο δρομο.
Άραγε ποιος θα ενδιαφερθεί;
Και γιατί να ενδιαφερθεί..
Ποιος νοιάζεται για αυτή τη ζωή που εγκαταλείφθηκε.
Ποιος νοιάζεται για το αν πεταχτεί στο δρόμο.
Εμείς όμως δεν μπορούμε να μείνουμε αμέτοχοι μπροστά στο δράμα του πλάσματος αυτού.
Ψάχνουμε ένα σπίτι ή φιλοξενία για τον γατούλη,
για να τον πάρουμε από κει και να πάει κάπου σε ασφάλεια που να τον αγαπάνε.
Στο δρόμο δεν έχει κανενα μέλλον. Θα ναι τελειωμένος..
Παρακαλούμε με κοινοποιήσεις.
Σε αυτό το σημείο να αναφέρω ότι ούτε τα γατάκια του νεκρου Γιάννη έχουν βρει σπίτι και λήγει η φιλοξενια τους.
Παρακαλώ πολύ, επείγουν έστω φιλοξενίες.
Άραγε αν μιλούσαν οι νεκροί τι θα έλεγαν;
Άραγε αν μιλούσαν τα αγαπημένα τους πλάσματα τι θα έλεγαν;
Τα μάτια τους όμως μιλούν μεσα στην ψυχή, όσων πραγματικά νοιάζονται.
Μέσα από τα μάτια τους λοιπον μιλούν και οι νεκροί..”
notia team
Ο συγγραφέας δεν έχει συμπληρώσει ακόμη το βιογραφικό του.
Δείτε όλα τα άρθρα από notia team
