της Ελένης Γρηγοριάδου
Ο Σάββας Ζευγαρόπουλος είναι ένας άνθρωπος που έχει προσφέρει μεγάλες υπηρεσίες όχι μόνο στο Νεοσμυρνιώτικο ποδόσφαιρο αλλά και γενικότερα στον αθλητισμό και την κοινωνία. Ένας άνθρωπος που προβλέπει πολλά, φάρος φωτεινός και καθοδηγητής.
Ογδοντάχρονος συνταξιούχος πια, αλλά οξύνους, ευγενής αλληλέγγυος και ενεργός πολίτης μου εμπιστεύτηκε μνήμες από τη διαδρομή της ζωής του. Μέσα από ατέλειωτες ώρες συζητήσεων-ηχογραφήσεων επέλεξα μεταξύ άλλων πολύ σημαντικών αναφορών του για τη Νέα Σμύρνη αλλά και εμπειριών του από το ελληνικό ποδόσφαιρο το παρακάτω κείμενο το οποίο και παραθέτω με την άδεια του.
Γνωριμία με τον αφηγητή, αναμνήσεις από τα ανέμελα παιδικά χρόνια, η αγάπη για το ποδόσφαιρο και η σχέση του με το παπούτσι.
«Ονομάζομαι Ζευγαρόπουλος Σάββας του Αχιλλέα και της Μαρίας παιδιά της προσφυγιάς οι γονείς μου με σκοτωμένους τους πατεράδες στον πόλεμο. Ο πατέρας μου κατάγεται από την Αργυρούπολη του Πόντου. Ο παππούς μου, ο πατέρας του, είχε παντρευτεί την Ελισάβετ Ξιφιλίνου εκ Τραπεζούντος. Έγινε κοινοτάρχης, τροφοδοτούσε το αντάρτικο με όπλα και το 1917 δολοφονήθηκε από τους Τούρκους μαζί με τον ιερέα, τον Κωνσταντινίδη. Οι Ξιφιλίνοι είναι η μεγαλύτερη οικογένεια του Πόντου. Πολλά μέλη της διετέλεσαν διοικητικοί αξιωματούχοι κυρίως στη Θεσσαλονίκη και την Κωνσταντινούπολη, ενώ άλλοι υπηρέτησαν την εκκλησία. Από την οικογένεια προήλθαν δυο Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως, ο Ιωάννης Η’ και ο Γεώργιος Β’ (1191-1198) Ξιφιλίνοι. Από την γενιά των Ξιφιλίνων βγήκε αυτός που σήκωσε το λάβαρο της Επανάστασης, ο Αλέξανδρος Υψηλάντης!
Ο πατέρας μου, γεννημένος το 1910, ήρθε στην Ελλάδα με την ανταλλαγή, το ’24. Η οικογένεια εγκαταστάθηκε στην αρχή στο Αιγάλεω, στα προσφυγικά στο Μπαρουτάδικο. Παντρευτήκανε με την μητέρα μου το ’39, στον Άγιο Αθανάσιο θησείου. Το ’45 ήρθανε εδώ, Διγενή Ακρίτα, ήτανε τα προσφυγικά, δοθήκανε σε Σμυρνιούς και Πόντιους κι’ εγώ γεννήθηκα στις 4 Αυγούστου 1945. Εμείς πήραμε ότι καλύτερο είχε, γιατί τότε στη Νέα Σμύρνη, οικόπεδα μ’ ένα – δυο δωμάτια, πέτρινα και αυλή μεγάλη, που στο πίσω μέρος του τελευταίου δωματίου υπήρχε η τουαλέτα με κεραμοσκεπή δεν υπήρχαν πολλά. Όπως μου έλεγε η μάνα μου μαζεύανε τότε τις μύγες με το φαράσι…
Η καλύτερη βιοτεχνία υποδημάτων στην Αθήνα ήτανε του Γιώργη και του Αχιλλέα Ζευγαρόπουλου, στου Ψυρρή. Το 90% τα έπαιρνε όλα ο Λαμπρόπουλος, η πληρωμή τότε ήταν με λίρες και τα υπόλοιπα άλλα δυο καταστήματα. Δυστυχώς το 1940 ξεκίνησε ο πόλεμος, εάν δεν υπήρχε ο πόλεμος θα ήταν η πρώτη βιοτεχνία στην Ελλάδα. Μετά την εισβολή των Γερμανών, το ’41, η οικογένεια όλη μπήκε στην Αντίσταση. Ήτανε πέντε αδέλφια του πατέρα μου, δυο αγόρια και τρία κορίτσια. Τα κορίτσια παντρευτήκανε, οι άνδρες μπήκαν στην αντίσταση. Αυτό το πληρώσαμε ακριβά με θανάτους, εξορίες, είναι θλιβερή η κατάσταση η οποία δημιουργήθηκε. Όταν έφυγε για τον πόλεμο ο πατέρας μου, τον Οκτώβρη του ’40, είχε ήδη γεννηθεί η αδελφή μου.
Στην επιστροφή γύρισε με κρυοπαγήματα, δεν δέχτηκε να του κόψουν πόδια. Στην οπισθοχώρηση ένας στρατηγός του έκανε πρόταση να γίνει στρατιωτικός. Γιατί του είπε: «Ζευγαρόπουλε είσαι πάρα πολύ σπουδαίος, είσαι ήρωας της Αλβανίας αλλά έχεις βγάλει και το σχολαρχείο. Εμείς δεν έχουμε πολλούς ανθρώπους να έχουν βγάλει το σχολαρχείο». Το σχολαρχείο τότε ήτανε πανεπιστήμιο. Τότε του έκανε μα ερώτηση του στρατηγού ο πατέρας μου: «Στρατηγέ μου εγώ έχω ένα μικρό παιδάκι, τι θα παίρνω για να μπορέσω να το ζήσω?» Του λέει ένα ποσόν 2000 δραχμές. Του λέει ο πατέρας μου: «εγώ αυτά τα βγάζω σε δυο μέρες”. Του λέει “καλά ρε Ζευγαρόπουλε, τι δουλειά κάνεις” Λέει: “έχουμε βιοτεχνία, βγάζουμε το καλύτερο παπούτσι και θα σας παρακαλέσω όταν γυρίσετε, να πάρετε τη σύζυγό σας και τα παιδιά σας, να έρθετε να πάρουμε μέτρα να τους κάνουμε μια παραγγελία από αυτά που πουλάει μόνο ο Λαμπρόπουλος!».
Ο πατέρας μου αρρώστησε το 54, μπήκε στο σανατόριο στο Σισμανόγλειο για 2,5 χρόνια. Έκλεισε τη βιοτεχνία γιατί είχε και πρόβλημα σοβαρό υγείας ο θείος μου, ο οποίος ήτανε και σχεδιαστής. Τον θείο μου τον Γιώργο τον πυροβόλησαν μια συμμορία από τους γνωστούς ταγματασφαλίτες, τον γάζωσαν και τον πέταξαν σ’ ένα πηγάδι. Τον είδε μια γυναίκα του συνοικισμού η οποία πήγε και το είπε στην μητέρα του. Πήγανε τον βγάλανε, τον πήγανε στην Πολυκλινική και τον είχανε στο νεκροτομείο, αλλά είδανε ότι αναπνέει, του έγινε εγχείρηση όμως μια σφαίρα έμεινε στο συκώτι, δεν μπόρεσαν να την βγάλουν. Από τότε έγινε αλκ0ολικός.
Τότε εμείς πηγαίναμε σε ιδιωτικά σχολεία, η αδελφή μου, που ήτανε και άριστη μαθήτρια στον Ξενόπουλο και εγώ τις πρώτες τάξεις στην Τουρλίδου, που στην ουσία ήτανε παρκάρισμα και εν συνεχεία στο 3ο Δημοτικό Σχολείο Ν.Σ Τελειώνοντας το Δημοτικό βρεθήκαμε σε άσχημη οικονομική κατάσταση. Εγώ τελείωσα το ’57 το Δημοτικό και πήγε η μαμά μου να πάρει το απολυτήριο για να με γράψει στο Γυμνάσιο. Της λέω «μητέρα εγώ δεν θέλω να συνεχίσω το σχολείο, θέλω να πάω να δουλέψω να βοηθήσω την οικογένεια. Αφού ξέρεις εγώ μπορώ να φέρω πολύ ψωμί στο σπίτι» Μου λέει «θα πας». Έβγαζα λεφτά από δέκα χρονών, τους κερδούσα στα γκαζάκια, στο παιχνίδι, όλα τα κλασικά τα εικονογραφημένα, τα μεταχειρισμένα, τα πουλούσα στη γωνία της πλατείας και έπαιρνα 50 λεπτά, καινούργιο έκανε 2 δραχμές και έφερνα λίγες δραχμές στο σπίτι.
Μόλις πήγε η μητέρα μου να πάρει το απολυτήριο για να γραφτώ στο γυμνάσιο, στην Ευαγγελική, της λέει ο Διευθυντής «κ. Ζευγαροπούλου, ο Ζευγαρόπουλος θα πάει Γυμνάσιο? Αυτό το παιδί έχει το νου του έξω, καμμιά φορά έρχεται και δίχως τσάντα, και μαζεύει 15-20 παιδιά, κάθε μέρα, στις 7 το πρωί και παίζουνε μπάλα Παναθηναϊκός- Πανιώνιος, στη Δεξαμενή». «Είναι κακό αυτό?» λέει η μάνα μου, «όχι αλλά ακόμη και στο διάλλειμα τους μαζεύει»
κ. Διευθυντά, μια ερώτηση, «είναι καλό παιδί;» «Το καλύτερο παιδί»
«Από που το συμπεραίνετε;» «Όταν μαλώνουνε δυο και ο δυνατός κτυπάει τον αδύνατο μπαίνει στη μέση και του κάνει κι’ έτσι, (χειρονομία), στο σχόλασμα θα σε κάνω μαύρο» Σκέτο κόκκαλο ήμουνα, κόκκαλο είμαι και τώρα, τρέμε 67 κιλά!
Δίνω εξετάσεις στη Ευαγγελική, περνάω με 18, Μαθηματικά και Νέα. Στο μάθημα της γυμναστικής και σε ανώμαλους δρόμους που κάναμε έβγαινα πάντα πρώτος. Ο καθηγητής φυσικής αγωγής, ο Παναγιώτης Σταυρουλάκης, ένας υπέροχος άνθρωπος που έχει βγάλει και Βαλκανιονίκες, ήξερε ότι έπαιζα ποδόσφαιρο, και μου έλεγε «Ζευγαρόπουλε, μη χαλάς τα πόδια σου στο ποδόσφαιρο, εσύ είσαι γεννημένος αθλητής». Του έλεγα κύριε «εγώ περιμένω να χαράξει να πάρω την αγαπημένη μου στα πόδια μου».
Το ποδόσφαιρο με συγκινούσε τόσο πολύ που όταν είδα έναν αγώνα -Πανιωνίου-Παναθηναϊκού το 1956, στην τελευταία τάξη του Δημοτικού, είδα ότι ο Πανιώνιος πρέπει να κερδάει αλλά χάνει 0-2, είδα ότι η διαιτησία είναι άθλιοι. Η ουσία είναι ότι γνώρισα πολλούς παίχτες αλλά σαν τον Σαραβάκο δεν έβγαλε καμία χώρα στον κόσμο. Η μεγαλύτερη ατραξιόν του ποδοσφαίρου. Αυτά που έκανε ο Σαραβάκος δεν μπορούσε να τα κάνει κανένας. Αλλά γνώρισα και τον πιο ολοκληρωμένο, τον αγαπημένο μου φίλο, παρόλο που δεν κάναμε παρέα, τον Τάκη τον Λουκανίδη.
Είχα μεγάλο πάθος με το ποδόσφαιρο το οποίο είναι έμφυτο. Είμαι όπως λένε το μεγαλύτερο ταλέντο εκείνης της εποχής, το διαπίστωσε αυτό και ο Απόλλωνας και ο Πανιώνιος.
Ο Πανιώνιος τότε έβγαζε τις καλύτερες αθλήτριες γιατί είχε κλασικό αθλητισμό γυναικείο, και ανδρικό πρώτος, γιατί βλέπετε πρόεδρος μας ήτανε ο Δημήτρης ο Καραμπάτης, ο άνθρωπος που συμμετείχε το 1920, 1924 και εάν δεν κάνω λάθος το 1928 στην Αμβέρσα, στις Ολυμπιάδες. Αυτός ο άνθρωπος αφιέρωσε τη ζωή του για τον Πανιώνιο, κατόρθωσε να γίνει γήπεδο το 1937 και όχι γήπεδο, Στάδιο, με εξι κουλουάρ. Και έτσι είμασταν πρώτοι στα πάντα και είχαμε την καλύτερη ομάδα, αλλά δεν έπαιζε Νεοσμυρνιώτης. Ο πρώτος Νεοσμυρνιώτης που έπρεπε να παίζω από 15 χρονών ήμουνα εγώ, αλλά εγώ σιχαινόμουνα το ποδόσφαιρο γιατί έβλεπα που βρίζανε, κλωτσούσανε, σκοτώνανε και θεωρούσα ότι άμα μπω μέσα θα με σκοτώσουν, γιατί ήμουνα αερικό, όταν λέω αερικό πετούσα από εκεί την μπάλα, έβγαινε από εκεί και έβγαινα στο τέρμα. Μου σακάτεψε το πόδι ο Λάκης ο Γλέζος, του Ολυμπιακού, που έπαιζε στην Προοδευτική.
Ομάδες που μου έκαναν πρόταση:
1960 ΔΟΞΑ ΝΕΟΥ ΚΟΣΜΟΥ : Προπονητής και παίκτης ο αρχηγός μέχρι το 1960 του Πανιωνίου Γιώργος Παπουλίδης, μεγάλος αδελφός του Τάκη Παπουλίδη. Με είδε στην Δεξαμενή εκεί που είναι τα γήπεδα ΜΠΑΣΚΕΤ του Π.Γ.Σ.Σ. και μου είπε να υπογράψω στην ΔΟΞΑ. Του είπα «κ. Γιώργο δεν θέλω να παίξω σε ομάδα»
1960 ΦΟΙΒΟΣ ΝΕΟΥ ΚΟΣΜΟΥ: Ο Νίκος Καρανδρέας Πρόεδρος του ΦΟΙΒΟΥ με κάλεσε να παίξω στον ΦΟΙΒΟ. Ο Δέδες είχε υπογράψει στον Π.Γ.Σ.Σ. Του είπα τα ίδια, ότι δεν θέλω.
1961 ΑΠΟΛΛΩΝ ΑΘΗΝΩΝ: Δουλεύω στο εργοστάσιο ΒΙΟ τορναδόρος- εταιρεία υπό κρατικό έλεγχο που έφτιαχνε τη γέφυρα του Ευρίπου στην Χαλκίδα. Κάθε Σάββατο σχολάγαμε στις 2.00 και πηγαίναμε 25 παιδιά του εργοστασίου στην Κολοκυνθού, στα χωράφια του Λαναρά και παίζαμε ποδόσφαιρο. Εκεί με είδα παράγοντας του Απόλλωνα που εργαζόταν επίσης στην ΒΙΟ Α.Ε και μου έκανε πρόταση να προπονηθώ στον Απόλλωνα. Πήρα μαζί μου έναν φίλο, τον Λουκά τον Πανάγο, προπονηθήκαμε και μας έκαναν πρόταση να υπογράψουμε δελτίο.
Στην προπόνηση είδα στη 1η ομάδα, δίπλα στον μεγάλο Γιώργο Καμάρα, τον Γρηγόρη Αναστόπουλο, γείτονα και συμμαθητή μου στην Ευαγγελική. Στα παιχνίδια της γειτονιάς τον βάζαμε τερματοφύλακα. Ρώτησα τον Αντώνη Δερμάτη εάν είναι όντως αυτός γιατί δεν πίστευα στα μάτια μου. Μόλις το είδα αυτό κατάλαβα τι υποχωρήσεις και συμβιβασμούς πρέπει να κάνω και έφυγα τρέχοντας από το παράθυρο….
1962 ΑΕΚ: την ίδια χρονιά παράγοντας της ΑΕΚ με παρακολουθεί επι ένα μήνα σε τρία παιχνίδια, Δεξαμενή, Γυμναστική Ακαδημία, Άλιμο και μου κάνει πρόταση να παίξω στην ΑΕΚ, του απαντώ ότι δεν θέλω. Δεν απελπίστηκε, έρχεται στο σπίτι μου και παρακαλάει τον πατέρα μου να υπογράψει το δελτίο να παίξω στην ΑΕΚ. Η ερώτηση του πατέρα μου ηταν: «ο Σάββας θέλει να παίξει?» η απάντηση ΟΧΙ, «Τότε δεν υπογράφω» . Εάν ο πατέρας μου υπέγραφε, εγώ δεν θα είχα φτάσει ογδόντα χρονών. Θα είχα φύγει από τα σαρανταπέντε, τσακισμένος από κλωτσιές. Το κεφάλι κορίτσι μου είναι για κεφαλιές, το κομπιούτερ του ανθρώπου?
1262 τον Οκτώβρη υπογράφω στον Πανιώνιο Γ.Σ.Σ Βασικά άλλον πήγα να υπογράψει, τον Κλειτσάκη. Αυτός ζήτησε λεφτά, 3000δρχ. του είπε ο προπονητής ότι δεν δίνουνε λεφτά κι’ εκείνη τη στιγμή λέει σ’ εμένα « ρε Σάββα δεν υπογράφεις εσύ και έτσι από ντροπή υπέγραψα.
1964 στην Εθνική Ελπίδων Ελλάδας, πρώτος σκόρερ της ομάδας Ελπίδων του ΠΑΝΙΩΝΙΟΥ Γ.Σ.ΣΜΥΡΝΗΣ. Είχα κληθεί στην Εθνική Ελπίδων και το 1963
Γενάρης το 64, έχω κληθεί στην Εθνική Ελπίδων. Με θεωρούσαν το καλύτερο ταλέντο στους Ελπίδες αλλά και παίκτη σε όλες τις θέσεις. Θέση μου ΧΑΦ αλλά ο προπονητής μας Νίκος Ζαρκάδης με έβαζε δεξί εξτρέμ διότι ήμουν πολύ γρήγορος, ήμουν ντρίπλερ, είχα κεφαλιά και δεξί-αριστερό πόδι.
Στις 17/3/1964, μετά τον αγώνα με τον Παναιγιάλειο μου έκοψαν το ποδόσφαιρο διότι δεν συνεμορφώθην προς τας υποδείξεις της Γενικής Ασφάλειας (Μπουμπουλίνας), ν’ αποχωρίσω από τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΝΕΟΛΑΙΑ ΛΑΜΠΡΑΚΗ. Μια βδομάδα πριν με είχαν καλέσει στο ΚΒ’ Αστυνομικό Τμήμα Ν. Σμύρνης για συστάσεις και τους είπα: «Ούτε η φανέλα της Εθνικής Ελπίδων Ελλάδας, ούτε η φανέλα του Πανιωνίου μ’ ενδιαφέρει από την στιγμή που χιλιάδες πατριώτες βρίσκονται στην ΕΞΟΡΙΑ. Όταν τους ελευθερώσετε τότε μπορεί να παίξω ποδόσφαιρο».
Εγώ ήμουνα οργανωμένος από το ’61 τον Απρίλη στην Νεολαία ΕΔΑ και ήμουνα στέλεχος. Αρνήθηκα να φύγω από την ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΝΕΟΛΑΙΑ ΛΑΜΠΡΑΚΗ. Φοβούμενοι ότι θα επηρεάσω τους συμπαίχτες μου έκοψαν στις 17-3-64 το ποδόσφαιρο και δεν μου έδωσαν μεταγραφή. Κι’ έτσι το ποδόσφαιρο τελείωσε για μένα…
ΤΟΥΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ
Διότι ΖΩ και είμαι 80 ετών ενώ αν έπαιζα ποδόσφαιρο ή θα ήμουν σακάτης ή θα είχα φύγει από τη ΖΩΗ. Το ποδόσφαιρο δεν είναι άθλημα είναι συνέχεια των ταυρομαχιών…
Αυτοί που μ’ έθαψαν είναι οι ευεργέτες μου. Με κέρδισε το τσαγκαριό. Έγινα ο καλύτερος τεχνίτης, ο καλύτερος σχεδιαστής υποδημάτων. Όλα αυτά που βλέπεις είναι δικά μου σχέδια. Κοιμόμουν 4 ώρες και τη νύχτα έβγαζα 30 μοντέλα. Δεν υπάρχει, είχα αγάπη γι’ αυτό που έκανα. Με ζητούσε ο Σεβαστάκης, ο Μουριάδης, μου δίνανε ότι μεροκάματο ήθελα. Πληρωνόμουν με χρυσές λίρες! Έχω βγάλει πανεπιστήμιο που λέγεται Ψυρρή, έχω βγάλει Πανεπιστήμια γιατί διάβασα και μπήκα στο στόμα του τέρατος, πάλεψα για τα δικαιώματα των εργαζομένων, για την βελτίωση των συνθηκών εργασίας των εργαζομένων στις βιοτεχνίες και τα εργοστάσια, δέχτηκα απειλές, απολύσεις και τρείς απόπειρες δολοφονίας για την συνδικαλιστική μου δράση. Έμπαινα στο στόμα του λύκου και του έσπαγα τα δόντια…
Το πρώτο μαζικό κασκόλ είναι του Ιστορικού Πανωνίου Γ.Σ.Σ. και είναι δικής μου έμπνευσης!
1970.. Η ΥΕΝΕΔ δείχνει κάθε Σάββατο το μεσημέρι αγγλικό ποδόσφαιρο, οι τηλεοράσεις πολύ λίγες, ο Πανιώνιος προσλαμβάνει ένα σπουδαίο Άγγλο προπονητή τον κ. Τζο Μάλετ. Μεσημέρι Σαββάτου στο σπίτι του φίλου Σωκράτη Σαραντόπουλου βλέποντας αγγλικό ποδόσφαιρο, είδα τα κασκόλ των Εγγλέζων και είπα στο φίλο μας τον Τάσο Αγκοπιάν «Τασούλη θα φτιάξουμε κασκόλ γιατί η ομάδα του Τζο Μάλετ είναι για πρωτάθλημα» Έτσι, βρήκαμε ένα πλεκτήριο και η ιστορία του κασκόλ είναι κυανέρυθρη. Ο φίλος μας ο Τασούλης Αγκοπιάν μετακόμισε το 2004 στη γειτονιά των Αγγέλων, από ψηλά θα χαρεί πολύ γι’ αυτό το γραπτό μας!
1995-1998 Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της ΠΑΕ ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ
Αν δεν κάλυπτα τις επιταγές που έληγαν ο ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ θα είχε διαλυθεί. Με πρότασή μου, μετά την φυγή του προπονητή μας Γιάννη Κυράστα πρότεινα ν’ αναλάβουν: Χρήστος Εμβολιάδης-προπονητής και Μήτσος Μαυρίκης -αρχηγός. Κέρδισα την εμπιστοσύνη των ποδοσφαιριστών, πληρώθηκαν, σταμάτησαν την απεργία και κατακτήσαμε το κύπελλο Ελλάδος 29/4/1998 ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ-ΠΑΟ 1-0.
Τον Νοέμβριο του 1997 έδωσα στον ΠΑΝΙΩΝΙΟ ΤΑΜΕΙΟ ΠΑΕ 3.300.000 χιλιάδες δραχμές για να μην σφραγιστούν επιταγές, απέτρεψα την απεργία των ποδοσφαιριστών κι’ έτσι σώθηκε ο Πανιώνιος και κατέκτησε το κύπελλο 29/4/1998.
17/12/1997 μόνος στο γραφείο ο Πρόεδρος της ΠΑΕ ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ Λουκάς Σιότροπος γιός του Λεωνίδα που είχε το Λούσι απέναντι από το Σπόρτινγκ. Του πήγα όλες τις οικονομίες μου 22.000.000 δρχ. Προς τιμήν του μου είπε «Σάββα σ’ ευχαριστώ πολύ αλλά δεν θα τα πάρω γιατί δεν θα μπορέσω να τα επιστρέψω. Πριν μπω στο γραφείο του Προέδρου με σταμάτησε ο φίλος και συμπαίχτης σε Πανιώνιο και από Ν. Σμύρνη, Νίκος Ταμπακόπουλος, ο αγαπημένος μας Μπετόβεν. Ήξερε τι είχα δώσει τις προηγούμενες μέρες και μου λέει « Σάββα μην τα δώσεις γιατί μπορεί να τα χάσεις» Κι’ εκεί του απάντησα «Δεν πειράζει Νίκο μου, δεν θέλω να ξανακλάψει η Νέα Σμύρνη για 3η φορά»
Κλείνοντας θα ήθελα να μου πεις πως βλέπεις το μέλλον της πόλης?
«Η πόλη μας έχει ένα χάρισμα ρυμοτομίας. Όταν έλεγες ότι μένεις στη Νέα Σμύρνη σου έλεγαν όλοι με θαυμασμό τι τυχερός που είσαι! Η πόλη μας ήταν οι άνθρωποι της, οι Μικρασιάτες, οι Πόντιοι, αυτοί την έφτιαξαν, αυτοί έφεραν τον πολιτισμό, αλλά δεν είχαν ποτέ Δήμαρχο. Κανένας τους δεν άξιζε ποτέ να είναι Δήμαρχος αυτής της όμορφης πόλης»
Η ιστορία λέει κάθε τόπου γράφεται κυρίως απ’ τους ανθρώπους του. Η πορεία μέσα στον χρόνο καταγράφεται ή μεταδίδεται προφορικά από γενιά σε γενιά. Και είναι γεγονός ότι δεν την καταγράφουν μόνο οι ιστορικοί αλλά και οι απλοί πολίτες με πρωτογενές υλικό και στοιχεία που αποκτούν γοητεία και σημαντικότητα…
notia team
Ο συγγραφέας δεν έχει συμπληρώσει ακόμη το βιογραφικό του.
Δείτε όλα τα άρθρα από notia team
