(Κείμενο – Φωτογραφίες: Ελένη Γρηγοριάδου) Οι παλιές πέτρινες, δημόσιες βρύσες χτισμένες οι πιο πολλές με πελεκητά αγκωνάρια και πέτρινες γούρνες, αποτελούν αληθινά στολίδια για τα πάρκα της πόλη μας (πάρκο Ειρήνης, Σταδίου, Βασιλέως Γεωργίου, Σκατζουράκη) και μέρος της ιστορίας και της λαϊκής αρχιτεκτονικής της. Σήμερα παρουσιάζουν μια θλιβερή εικόνα από την εγκατάλειψη και τις φθορές, διαλυμένες, σκουριασμένες χωρίς παροχή νερού, βουλωμένες και άχρηστες. Θα μπορούσαν ν’ αποτελούν πηγή δροσιάς για τα πάρκα μας, να ξεκουράζουν και να δροσίζουν τους περαστικούς και τα πουλιά. Αλλά παραμένουν σκυφτές και στερεμένες…Αλήθεια ο δήμος πληρώνει συντήρηση για τα εν λόγω πάρκα;
«Βρύση χωρίς σταλιά νερό, βρύση μαρμαρωμένη»
«Το νερό μαθαίνεται απ’ τη δίψα», γράφει, περικλείοντας μέσα σε μία φράση τόσα πολλά νοήματα η ποιήτρια Έμιλι Ντίκινσον. Ναι, το νερό μαθαίνεται απ’ τη δίψα και όλα τα πράγματα στη ζωή τα καθορίζει η ανάγκη. Γιατί αυτό είναι η δίψα: ανάγκη. Ανάγκη αδήριτη, ακατανίκητη, ακαταμάχητη, επιτακτική.
notia team
Ο συγγραφέας δεν έχει συμπληρώσει ακόμη το βιογραφικό του.
Δείτε όλα τα άρθρα από notia team
